Bestelautotests

Multitest elektrische volumebestellers

Het aanbod elektrische bestelauto’s groeit snel. Het aantal gemeenten dat het liefst emissievrije voertuigen in de binnenstad ziet groeit zo mogelijk nog sneller. Hoog tijd om het huidige aanbod grote elektrische bestellers eens naast elkaar te houden in de eerste vergelijkende test ever!

SAIC Maxus EV80 H3 High Roof

SAIC Motors mag de gemiddelde Nederlander misschien niet bekend in de oren klinken, maar het is de grootste Chinese autofabrikant en wereldwijd de op zes na grootste. SAIC Motors blies het in Europa verloren gegane merk LDV nieuw leven in door de Maxus bestelauto te voorzien van een elektrische aandrijflijn. De basis van de Maxus bestelauto stamt uit het vorige decennium, en dat is te zien aan het exterieur en interieur van de auto. Dat komt wat gedateerd over, met in het interieur harde materialen en aan de buitenzijde hang- en sluitwerk dat niet gemaakt is voor heavy-duty inzet. Ook ontbeert de Maxus EV80 EV-slimmigheidjes als cruise-control, stoelverwarming of een verwarmbare voorruit. Hij heeft wel verwarmbare spiegels, maar die zijn van wat klein formaat. En de knopjes voor de claxon zitten op het stuur, wat bij ons een aantal malen resulteerde in luid toeteren tijdens het manoeuvreren. Wat wel helemaal klopt is de elektrische aandrijflijn van de Maxus. Met 100 kW is er voldoende vermogen, het koppel en ook de batterijcapaciteit overtreft de andere deelnemers aan deze test. De actieradius is ook het grootst: 195 reële kilometers, beladen en wel. De Maxus kan zowel geladen worden met wisselstroom (AC) als gelijkstroom (DC), en daarmee is ‘fastcharging’ een optie. De Maxus heeft in de auto dan weer geen echte boordcomputer om het verbruik te checken, of een app om te zien of je nog zuiniger kunt rijden. Het weggedrag van de Maxus is voor een auto die in de basis zo oud is, verbazingwekkend goed. Het accupakket zit onder de laadvloer en dat zorgt voor een laag zwaartepunt. Het pakket hangt zelfs maar 19 cm boven het wegdek. Oneffenheden in het wegdek lieten zich in de Maxus soms goed voelen. Het fijnst rijdt hij op de snelweg, al is het daar opletten of je goed meekomt: de begrenzer is ingesteld op 105 km/h. De Maxus EV80 is van zichzelf wat zwaarder dan de andere testkandidaten en mag 885 kg laden. Volgens de info van de fabrikant mag er een aanhanger van 1200 kg achter de Maxus. Een groot pluspunt van de Maxus is zijn relatief lage aanschafprijs.

Renault Master Z.E. 33 T31 L3H2 

Renault was de eerste autofabrikant die met een elektrische bestelauto op de markt kwam. Na de Kangoo Z.E (Zero Emission) volgden de kleine Twizy Cargo en later de Master Z.E. De Trafic Z.E. volgt spoedig. Renault heeft inmiddels ruime ervaring met elektrische aandrijving en verkoop, leasing en verhuur van auto’s en accu’s. De Master is een volumineuze bestelauto en dus heel geschikt voor elektrificatie. Pakjesbestellers rijden veel in Masters, en die bezorgers rijden lokaal, hooguit regionaal èn hebben veel laadvolume nodig. Dan zijn ze bij de Master aan het goede adres, want die heeft 12,5 kuub laadvolume en komt op zijn accu’s 131 km ver.  Hij is ook het langst van de hier geteste auto’s. Rijdend voelt de Master wat zwaar aan, dat voel je ook in het stuur, maar het is schijn: met 2125 kg is de Master veruit de lichtste van ons testtrio. Maar omdat zijn totaalgewicht 3100 kg is, komt het laadvermogen niet boven de 1000 kg uit. Er is geen 3,5 tons versie van de Master Z.E. Met 33 kWh heeft de Renault nipt de minste accucapaciteit van de testauto’s. Het vermogen is met 57 kW fors minder dan dat van de andere twee. De Renault is wat betreft stroomverbruik even zuinig als de Crafter. Wie weet helpt de EcoModus daarbij, die bij gebruik het vermogen iets knijpt en bijvoorbeeld de verwarming iets vermindert. Jammer is het dat het lang, heel lang duurt om de accu’s weer te laden. Dat ligt aan de AC-lader van de Master. De Master is niet, zoals de e-Crafter en de Maxux, geschikt voor DC snelladen. Even snel in een half uurtje de accu’s volgooien zit er niet in, maar veel gebruikers hebben dat ook niet nodig in dagelijks gebruik. De Master voldoet verder prima. Ook als het gaat om het interieur, al wordt dat voor modeljaar 2020 verder verbeterd (en het was al prima). Fraai is het multimediascherm in de Master, met veel info over rijgedrag en verbruik. Een mooi foefje op de Master is Z.E. Voice, een zacht zoemend geluid dat zich aan weggebruikers laat horen onder de 30 km/h.

Volkswagen e-Crafter L3H3

Volkswagen is momenteel, na een aantal moeilijke jaren, in rap tempo bezig haar productgamma te elektrificeren. Bij de personenauto’s, maar ook bij de bestellers. Het heeft zelfs het VW-logo nu aangepast. Sinds vorig jaar is deze e-Crafter op de markt, en in samenwerking met ABT volgen in 2020 elektrische Transporters en Caddy’s. De e-Crafter is natuurlijk gebaseerd op de ‘gewone’ Crafter. Dat is goed, want dat is een heel moderne bestelauto, Van of the Year in 2017. Dat zie je terug in het interieur, wat modern vormgegeven is, maar ook mooi vormgegeven multimedia heeft, inclusief veel informatie over de status van de auto. Ook beschikt de auto over slimmigheidjes als stoelverwarming en voorruitverwarming, energie-efficiënte middelen in EV’s. De Volkswagen rijdt het best van de drie hier geteste auto’s. Hij stuurt licht en laat zich makkelijk door verkeer manoeuvreren, ondanks zijn zes meter lengte. Ook de e-Crafter heeft voldoende laadvolume en laadvermogen. Wat opvalt is de relatief hoge ligging van de laadvloer, op 68 cm (12 cm hoger dan normaal). Dat komt omdat het 344 kg zware accupakket onder de vloer is weggewerkt. De e-Crafter weegt zelf in totaal 2402 kg. Net als de Maxus heeft de Volkswagen de beschikking over DC snelladen. Daarom was na ruim 50 km rijden en een met voor een derde weggereden actieradius het accupakket in nog geen half uurtje weer vol en klaar voor een nieuwe 147 km. Net als de Maxus en de Master is de e-Crafter begrenst, op 95 km/h. Dat is eigenlijk net te laag, er zit nog wel eens een vrachtwagen in de nek te hijgen en er eentje passeren duurt tergend lang. De Volkswagen heeft niet zoals de Renault een Eco-knop, en ook is de mate van recuperatie niet in te stellen. Dat zien we bij andere bestellers wel (niet in deze test), maar VW doet daar niet aan mee. VW heeft de auto voor productie uitgebreid getest onder klanten en die gaven aan geen behoefte te hebben aan dat soort ‘fratsen’. Die vinden de overstap naar elektrisch rijden al moeilijk genoeg en dat heeft Volkswagen goed in de gaten.

Opzet en conclusie

Elektrische bestelauto’s zijn hot. De transitie van diesel naar elektrisch (of een ander alternatief) is volop bezig, maar het aanbod is nog altijd schraal. Kijk maar naar dit segment van de grote bestelauto’s: de kandidaten in deze test zijn de SAIC Maxus EV80, de Renault Master Z.E. en de Volkswagen e-Crafter. Van die laatste is ook nog een variant als MAN eTGE. Die wilden we inzetten als 4,2 tons versie, maar kregen te horen dat de verkoop daarvan per 2020 wordt gestopt. Andere fabrikanten hebben hun elektrische grote bestellers aangekondigd: de Fiat eDucato (2020), de Citroën Jumper en Peugeot Boxer (2020), de Mercedes-Benz eSprinter (2020) en de Ford Transit (2021). Veelbelovend allemaal, maar niet op tijd voor deze test.

Dus zijn we de testweek begonnen met de Maxus, de Master en de e-Crafter. Bestelauto’s met een groot laadvolume. 11,4 kuub voor de VW, 11,6 voor de Maxus en zelfs 12,5 voor de Master, die qua afmetingen en wielbasis ook wel een tikje groter is dan de andere twee. De Master is ook het lichtst, dus wie laadvermogen ook belangrijk vindt, zit bij de Master goed. Pakketvervoerders zitten vaak eerder te springen om laadvolume dan laadvermogen, vertelde Renault LCV CEO Denis Le Vot onlangs nog aan Bestelauto. Juist daarom worden de grote bestellers nu het eerste geëlektrificeerd.

Dan de aandrijflijn. De Maxus en de e-Crafter hebben allebei 100 kW vermogen, de Renault 57 kW. Een heel verschil, maar in de praktijk merk je er weinig van. De Master is wat slomer in acceleratie, maar wel weer wat zuiniger. De Master heeft ook het minste koppel, de Maxus het meeste. Alle geteste auto’s zijn weldadig stil tijdens het rijden. Het is echt een zegen voor de oren en zeer comfortabel.

De verbruikstest van de elektrische bestellers vereiste een andere aanpak. Een rit van ruim 200 km, zoals anders, had geen zin. Die had geen van het testtrio kunnen volbrengen. Daarom besloten we tot een rit van ruim 50 km in de regio Doetinchem-Arnhem, met 60 procent daarvan door stad en regio. Start- en eindpunt: het Fastned laadstation bij rustplaats Geulenkamp langs de A18. Voor een reële nabootsing van de praktijk legden we ruim 200 kg grond achter in elke besteller. Met volle accu’s vertrokken van Fastned, we rijden de vaste route, pluggen weer in bij Fastned en dan zien hoeveel we verbruikt hebben en hoelang het duurt voor de accu’s weer vol zitten. Een activiteit vol verrassingen. De Maxus en de VW hebben namelijk DC snelladers. De Volkswagen zit in nog geen half uur vol en heeft 12,1 kWh aan energie verbruikt. De Maxus zit na 32 minuten weer vol en heeft 14,3 kWh verbruikt. De Renault Master is het zuinigst: 12,0 kWh. Maar de Master heeft geen DC snellader, maar een AC-aansluiting. Gevolg: 2 uur en 46 minuten aan de stekker voordat de accu’s weer vol zitten. Een enorm verschil met de andere twee dus. Is dat erg? Wel als je overdag snel wil bijladen, maar wie na een dag werken de Renault ’s nachts aan de laadpaal kan zetten, kan prima met enkel AC-laden uit de voeten. De door de fabrikanten afgegeven reikwijdten bleken in onze test prima te kloppen, zelfs met lading achterin.

Ons testtrio is niet goedkoop, ook al ben je na aanschaf goedkoper uit aan stroom en onderhoud dan bij een verbrandingsmotor. De wat gedateerde Maxus (volgend jaar komt er een nieuw model) is veruit het goedkoopst in aanschaf, maar nog altijd dik 52 mille. De Renault en de Volkswagen gaan daar nog fors overheen. Het is goed om na te gaan welke aankoopsubsidies er zijn. Van de landelijke overheid, maar ook provinciaal en in gemeentes is vaak voordeel te vinden. Goed uitzoeken! En verder is het goed nadenken of de aanschaf van een elektrische besteller wat betreft budget, activiteiten en dagelijks gereden kilometers slim en verantwoord is.

Met dank aan Gemeente Doetinchem en Peer Tuincentrum & Sierbestrating, Doetinchem

Bekijk de totale test, inclusief alle specificaties en metingen, in de online versie van Bestelauto magazine!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.